Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

26 Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Θεοκλήτου, του φαρμακού: Συναξάριον, Ακολουθία


Τη ΚΣΤ του αυτού Μηνός (Φεβρουαρίου), ο Άγιος Μάρτυς Θεόκλητος ο φαρμακός, ξίφει τελειούται.

Κληθείς ο Θεόκλητος προς θείαν γνώσιν,
Τον καλέσαντα ως αθλητής δοξάζει.

Λαμπάδιον πριν, μαγείας δούλον όντα,
ως Μάρτυν Χριστέ, Θεόκλητον Σον δέξαι.

Θεοκλήτου εικάδι έκτη, αυχένα χαλκός έτεμεν.

Η μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Θεοκλήτου αναφέρεται μόνο στον Παρισινό Κώδικα 1578. Δεν έχουμε βιογραφικά του στοιχεία, αλλά ο Σωφρόνιος Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του υποθέτει, ότι ίσως είναι ο μάγος που έδωσε στην Αγία Φωτεινή το δηλητήριο και πίστεψε στο Χριστό και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε.

Ο δε Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, στον Συναξαριστή του ενιαυτού σημειώνει: ο δε βασιλεύς (Νέρων), τελείως ασύνετος ων, επρόσταξε να δοθή εις τους Αγίους μάρτυρας (Φωτεινήν και τους περί αυτήν), θανατηφόρον φαρμάκι. Εκαλέσθη δε ο μάγος, Λαμπάδιος ονομαζόμενος, διά να κατασκευάση το φαρμάκι, το οποίον επήρε πρώτον η Αγία Φωτεινή, λέγουσα προς τον μάγον: δεν έπρεπεν ολότελα να πιάσωμεν από τας χείράς σου το φαρμάκι και να το πίωμεν, επειδή και είσαι ακάθαρτος. Όμως διά να γνωρίσης εσύ ω βασιλεύ, και ο κατασκευάσας το φαρμάκι μάγος την δύναμιν του Χριστού και Θεού μου, ιδού εγώ πίνω αυτό προτίτερα από όλους εν τω ονόματι του Ιησού μου, έπειτα θέλουν πίουν αυτό και όλοι όσοι είναι μαζί μου.

Αφ’ ου δε τούτο έπιον όλοι και έμειναν αβλαβείς, βλέπων ο μάγος, εξεπλάγη. Είτα θεωρήσας την Αγίαν Φωτεινήν, έχω, είπε, και άλλο φαρμάκι πολλά δυνατώτερον, και αν εσείς πίετε τούτο και δεν βλαφθήτε, έχω και εγώ να πιστεύσω εις τον Χριστόν σας. Επειδή δε έπιον όλοι και από εκείνο, και δεν έπαθον κανένα κακόν, τούτου χάριν επήρεν ο μάγος τα μαγικά του βιβλία και τα έρριψεν εις την φωτίαν, και πιστεύσας εις τον Χριστόν, εβαπτίσθη και μετωνομάσθη Θεόκλητος. Τούτο μαθών ο βασιλεύς, επρόσταξε να αρπάσουν αυτόν από το μέσον των Αγίων και να υπάγουν να τον αποκεφαλίσουν έξω από το τείχος της πόλεως. Και έτζι προτίτερα από τους άλλους, ετελείωσε το μαρτύριον ο αοίδιμος Θεόκλητος, και έλαβε παρά Κυρίου τον άφθαρτον στέφανον.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

(αρχιμ. Ιωάννου Δημητριάδου του Κατουνακιώτου.)



ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ



Ευλογήσαντος του ιερέως, ο Προοιμιακός, και το· Μακάριος ανήρ. Εις δε το· Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν στίχους στ’ , και ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια.

Ήχος α’ . Των ουρανίων ταγμάτων.

Του ουρανίου νυμφώνος κατηξιώθης σοφέ, Θεόκλητε τρισμάκαρ, τον Χριστόν παρρησία, Θεόν ανακηρύξας προ δικαστών, και τυράννων πανένδοξε· Ον εκδυσώπει απαύστως υπέρ ημών, των την μνήμην γεραιρόντων σου. (Δις)

 Του Θεοκλήτου την μνήμην νυν εορτάζοντες, Χριστόν δοξολογούμεν, τον φωτίσαντα τούτον, μαγείας αποπτύσαι λύμην δεινήν, και Αυτόν ενστερνίσασθαι· Ω και πρεσβεύει απαύστως δούναι ημίν, των πταισμάτων την συγχώρησιν. (Δις)

 Του Παρακλήτου τη αίγλη καταυγασθείς την ψυχήν, εχώρησας γενναίως, προς οδόν μαρτυρίου, και στέφος ανεδέξω παρά Χριστού θεοφόρε Θεόκλητε· ον καθικέτευε Μάρτυς διηνεκώς, του σωθήναι τας ψυχάς ημών.

 Των Ορθοδόξων τα πλήθη δεύτε τιμήσωμεν, του Μάρτυρος προφρόνως, Θεοκλήτου την μνήμην, στερρώς γαρ εναθλήσας υπέρ Χριστού, τον μισάνθρωπον Νέρωνα, περιεφρόνησεν άμα δε συν αυτώ, και τους δαίμονας κατήσχυνε.

Δόξα. Ήχος πλ. β’ .

Εκ του βυθού της εσχάτης κακίας, ως εκ θαύματος ανενεχθείς, της εκ των δαιμόνων συναφείας απαλλαγείς, προς τον αγώνα του μαρτυρίου ευθαρσώς ηυτομόλησας· όθεν νομίμως εναθλήσας, και τον Χριστόν Θεόν ομολογήσας, ετμήθης την κεφαλήν Μάρτυς της αληθείας αναδειχθείς. Θεόκλητε ένδοξε, μη διαλίπης πρεσβεύειν υπέρ ημών, των εκ πόθου τελούντων, την ιεράν και σεβάσμιον μνήμην σου.

Και νυν. Θεοτοκίον

Τις μη μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; τις μη ανυμνήσει σου τον αλόχευτον τόκον; ο γαρ αχρόνως εκ Πατρός εκλάμψας Υιός μονογενής, ο αυτός εκ σου της Αγνής προήλθεν, αφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεός υπάρχων, και φύσει γενόμενος άνθρωπος δι' ημάς, ουκ εις δυάδα προσώπων τεμνόμενος, αλλ' εν δυάδι φύσεων, ασυγχύτως γνωριζόμενος. Αυτόν ικέτευε, σεμνή Παμμακάριστε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Είσοδος. Φως ιλαρόν. Προκείμενον της ημέρας. Αναγνώσματα.

Προφητείας Ησαΐου το ανάγνωσμα (Κεφ. ΜΓ  9-14)

Τάδε λέγει Κύριος· πάντα τα έθνη συνήχθησαν άμα, και συναχθήσονται άρχοντες εξ αυτών. τις αναγγελεί ταύτα; η τα εξ αρχής τις αναγγελεί υμίν; Αγαγέτωσαν τους μάρτυρας αυτών και δικαιωθήτωσαν και ειπάτωσαν αληθή. Γίνεσθέ μοι μάρτυρες, και εγώ μάρτυς, λέγει Κύριος ο Θεός, και ο παις μου, ον εξελεξάμην, ίνα γνώτε και πιστεύσητε και συνήτε ότι εγώ ειμι. έμπροσθέν μου ουκ εγένετο άλλος Θεός και μετ  ἐμὲ ουκ έσται. Εγώ ο Θεός, και ουκ έστι πάρεξ εμού ο σώζων. Εγώ ανήγγειλα και έσωσα, ωνείδισα και ουκ ην εν υμίν αλλότριος. υμείς εμοί μάρτυρες και εγώ Κύριος ο Θεός. Έτι απ  ἀρχῆς και ουκ έστιν ο εκ των χειρών μου εξαιρούμενος· ποιήσω, και τις αποστρέψει αυτό; Ούτως λέγει Κύριος ο Θεός ο λυτρούμενος υμάς, ο άγιος του Ισραήλ.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα. (Κεφ. γ' 1)

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι, και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα· οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται· ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών, και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας. Οι πεποιθότες επ’ αυτόν, συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ· ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Σοφίας Σολομώντος το ανάγνωσμα. (Κεφ. ζ′.7)

Δίκαιος, εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται. Γήρας γαρ τίμιον ου το πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται. Πολιά δε εστι φρόνησις ανθρώποις, και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος. Ευάρεστος Θεώ γενόμενος, ηγαπήθη· και ζων μεταξύ αμαρτωλών, μετετέθη. Ηρπάγη, μη κακία αλλάξη σύνεσιν αυτού, η δόλος απατήση ψυχήν αυτού· βασκανία γαρ φαυλότητος αμαυροί τα καλά, και ρεμβασμός επιθυμίας μεταλλεύει νουν άκακον. Τελειωθείς εν ολίγω, επλήρωσε χρόνους μακρούς· αρεστή γαρ ην Κυρίω η ψυχή αυτού· δια τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας. Οι δε λαοί ιδόντες και μη νοήσαντες, μηδέ θέντες επί διανοία το τοιούτον, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Λιτή. Ήχος α’ .

Το κήρυγμα του Ευαγγελίου του Χριστού, την οικουμένην εφώτισε, και τους ανθρώπους εκ της αιχμαλωσίας του διαβόλου ηλευθέρωσε. Διο και τον νυν παρ’ ημών ανευφημούμενον, μέγαν Θεόκλητον, είλωτα όντα το πρότερον και παιζόμενον υπ’ αυτού, η χάρις του Θεού φωτίσας, ηλευθέρωσε, και επί το κρείττον μετέβαλε, και προς την του Χριστού αγάπην την ψυχήν αυτού ανεπτέρωσεν· όθεν, αθλήσας υπέρ Αυτού, πρεσβεύει νυν απαύστως υπέρ ημών, των τελούντων την ιεράν αυτού πανήγυριν.

Ο αυτός.

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς προς τους Φαρισαίους έφη· ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. Όθεν, και τον θείον Θεόκλητον, προς την Αυτού πίστιν και ομολογίαν εκάλεσε. Μαρτυρήσας δε υπέρ Αυτού, ανήλθε στεφηφόρος εν ουρανώ, και πρεσβεύει υπέρ των ψυχών ημών.

Ο αυτός.

Την αγαθήν σου προαίρεσιν προγινώσκων ο Κύριος, Θεόκλητε Μάρτυς, προς εαυτόν επεσπάσατο· ως γαρ κατείδες τα υπό σου κατασκευασθέντα δηλητήρια, μηδόλως βλέψαντα τους Μάρτυρας του Χριστού, ευθύς επέγνως την δύναμιν Αυτού, και ωμολογήσας Τούτον ενώπιον των τυράννων Θεόν ενανθρωπήσαντα. Αυτόν ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Δόξα. Ήχος πλ. α’ .

Δεύτε των Ορθοδόξων τα πλήθη, την ετήσιον μνήμην του ενδόξου Μάρτυρος Θεοκλήτου τιμήσωμεν. Ούτος γαρ των ειδώλων την πλάνην αποβαλλών, και τας μαγικάς βίβλους τω πυρί παραδώσας, την Ορθόδοξον πίστιν ενεκολπώσατο· ην διετράνωσας ενώπιον των τυράννων, εσφαγιάσθη υπ’ αυτού και ανήλθες εις ουρανόν· ένθα συν τοις χοροίς των Μαρτύρων συναυλιζόμενος, πρέσβευε συν αυτοίς τω Κυρίω, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν... Θεοτοκίον

Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε, και δοξάζομέν σε οι πιστοί κατά χρέος, την πόλιν την άσειστον, το τείχος, το άρρηκτον, την αρραγή προστασίαν, και καταφυγήν των ψυχών ημών.

Εις τον Στίχον. Ήχος δ’ . Ως γενναίον εν Μάρτυσι.

Τον γενναίον Θεόκλητον, και εν Μάρτυσιν ένδοξον, τον ποικίλοις είδεσι των κολάσεων, προσομιλήσαντα άπαντες, αξίως τιμήσσωμεν, ως δοξάσαντα Χριστόν, τον Δεσπότην της κτίσεως, Ω παρίσταται, στεφηφόρος πρεσβεύων υπέρ πάντων, των την μνήμην εκτελούντων, αυτού την θείαν και ένδοξον.

 Στ.: Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού.

Αρνηθείς τα σεβάσματα, των αθέων πανένδοξε, προς το θείον Βάπτισμα προσεχώρησας, και λαμπαδίου Θεόκλητον, ευθέως μετήλλαξε, σου την κλήσιν ο Χριστός, ο καλέσαςένδοξε προς μαρτύριον· Ον ικέτευε σώσαι και φωτίσαι, τας ψυχάς των ανυμνούντων, την σην πανίερον άθλησιν.

 Στ.: Τοις Αγίοις τοις εν τη γη Αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος.

Ο Χριστός δια θαύματος, προσεκάλεσεν ένδοξε, εις Αυτού μαρτύριον επί βήματος, του θεομάχου και άφρονος, τυράννου του Νέρωνος, ον κατήσχυνας στερρώς, εναθλήσας Θεόκλητε, και το αίμά σου, ως ευώδη θυσίαν τω Κυρίω, προσενήνοχας πρεσβεύων, υπέρ ημών των υμνούντων σε.

Δόξα. Ήχος πλ. δ’ .

Τον Αθλοφόρον του Χριστού, Θεόκλητον τον ένδοξον, δεύτε πάντες εν ύννοις τιμήσωμεν. Ούτος γαρ αποσκιρτήσας της πλάνης των ειδώλων, τω Χριστώ προσωκοιώθη, και δια του μαρτυρίου, τον στέφανον της νίκης παρ’ Αυτού απείληφε. Νυν δε τω απροσίτω φωτί της Τρισηλίου Θεότητος ελλαμπόμενος, και τους χορούς των Μαρτύρων συναυλιζόμενος, πρεσβεύει ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν. Θεοτοκίον

Ανύμφευτε Παρθένε, η τον Θεόν αφράστως συλλαβούσα σαρκί, Μήτηρ Θεού του υψίστου, σων οικετών παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, η πάσι χορηγούσα καθαρισμόν των πταισμάτων, νυν τας ημών ικεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθήναι πάντας ημάς.

 Νυν απολύεις. Τρισάγιον.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’ . Τον Συνάναρχον Λόγον.

Των Μαρτύρων το κλέος ανευφημήσωμεν, ως ανατρέψαντα πάσας τας μεθοδείας εχθρού, και κηρύξαντα Χριστόν και μαρτυρήσαντα, τον Θεόκλητον ομού, τον πρεσβεύοντα αεί, υπέρ ημών τω Κυρίω, των ανυμνούντων προφρόνως, την ιεράν αυτού πανήγυριν.

Δόξα... Και νυν ... Θεοτοκίον

Χαίρε πύλη Κυρίου η αδιόδευτος, χαίρε τείχος και σκέπη των προστρεχόντων εις σε, χαίρε αχείμαστε λιμήν και Απειρόγαμε, η τεκούσα εν σαρκί τον Ποιητήν σου και Θεόν, πρεσβεύουσα μη ελλείπης, υπέρ των ανυμνούντων, και προσκυνούντων τον Τόκον σου.

 Απόλυσις.

ΟΡΘΡΟΣ

Μετά την α’  στιχολογίαν, Κάθισμα. Ήχος α’ . Τον Τάφον Σου Σωτήρ.

Τας βίβλους τω πυρί, της μαγείας θεόφρον, παρέδωκας σοφώς, ω Θεόκλητε Μάρτυς, και πόθω προσέδραμες, προς Χριστόν παναοίδιμε· Ον ικέτευε, υπέρ ημών των υμνούντων, την σην άθλησιν, και δοξαζόντων εκ πόθου, τον σε στεφανώσαντα.

Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον. Τον τάφον σου Σωτήρ.

Μαρία το σεπτόν, του Δεσπότου δοχείον, ανάστησον ημάς, πεπτωκότας εις χάος, δεινής απογνώσεως, και πταισμάτων και θλίψεων. Συ γαρ πέφυκας, αμαρτωλών σωτηρία, και βοήθεια, και κραταιά προστασία, και σώζεις τους δούλους σου.

Μετά την β’  στιχολογίαν, Κάθισμα. Ήχος δ’ . Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Κατετρώθησαν δεινώς, άμα ο Νέρων και σατάν, όταν είδόν σε τον πριν, όντα υπήκοον αυτών, απαρνηθέντα αυτούς και υπαχθέντα, Χριστώ τω Βασιλέα και σαρκωθέντι Θεώ, και πίστιν Αυτού ενστερνισάμενον· χορός Μαρτύρων δ’ έχαιρε θεόφρον, και τον Χριστόν εμεγάλυνεν· συ δε εβόας· Θεώ η δόξα και το κράτος Θεόκλητε.

Δόξα. Και νυν... Θεοτοκίον

Κατεπλάγη Ιωσήφ, το υπέρ φύσιν θεωρών, και ελάμβανεν εις νουν, τον επί πόκον υετόν, εν τη ασπόρω συλλήψει σου Θεοτόκε, βάτον εν πυρί ακατάφλεκτον, ράβδον Ααρών την βλαστήσασαν, και μαρτυρών ο Μνήστωρ σου και φύλαξ, τοις Ιερεύσιν εκραύγαζε· Παρθένος τίκτει, και μετά τόκον, πάλιν μένει παρθένος.

Μετά τον Πολυέλεον, Κάθισμα. Ήχος δ’ . Επεφάνης σήμερον.

Της ψυχής τον έρωτα, εκ των γηΐνων, αυθωρεί ανήγαγες, προς τον Σωτήρα Ιησούν· δι’ Ον το ζην απεστέρησας, τμηθείς την κάραν, προθύμως Θεόκλητε.

Δόξα. Και νυν... Θεοτοκίον

Την ψυχήν μου Δέσποινα, νυν ποντουμένην, εκ μυρίων θλίψεων, και πειρασμών πολυειδών, καθικετεύω διάσωσον, και προς λιμένα, γαλήνης εξόρμησον.

 Οι Αναβαθμοί· το α’  ἀντίφωνον του δ’  ἤχου.

Προκείμενον: Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού.

Στ.: Τοις Αγίοις τοις εν τη γη Αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος.

Ευαγγέλιον Μαρτυρικόν.

Ο Ν’  ψαλμός.

Δόξα: Ταις του Αθλοφόρου...

Και νυν: Ταις της Θεοτόκου...

Ιδιόμελον. Ήχος α’ . Στ.: Ελέησόν με ο Θεός...

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς προς τους Φαρισαίους έφη· ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. Όθεν, και τον θείον Θεόκλητον, προς την Αυτού πίστιν και ομολογίαν εκάλεσε. Μαρτυρήσας δε υπέρ Αυτού, ανήλθε στεφηφόρος εν ουρανώ, και πρεσβεύει υπέρ των ψυχών ημών.

 Είτα, οι Κανόνες· της Θεοτόκου, και του Αγίου, ου η ακροστιχίς: Θεοκλήτου άθλους, πόθω υμνώ. Ιωαν. ιερ. μ. Δ.

Ωδή α’ . Ήχος δ’ . Ανοίξω το στόμα μου.

Θεέ τρισυπόστατε και Κυβερνήτα του σύμπαντος, σοφίαν μοι δώρησαι, η της σοφίας πηγή, και ικάνωσον, αξίως ανυμνήσαι, τον ένδοξον Μάρτυρα, μέγαν Θεόκλητον.

Εχάρησαν Άγγελοι και των Μαρτύρων οι σύλλογοι, Θεόκλητε ένδοξε, ότε κατείδόν σε, αρνησάμενον, την πλάνην των ειδώλων, Χριστώ δε προστρέξαντα, δια της πίστεως.

Ο Μάρτυς Θεόκλητος εν τω σταδίω ιστάμενος, τω Νέρωνι έκραζε· Χριστόν τον μόνον Θεόν, προσκυνώ θερμώς, και χαίρων θυσιάζω, ζωήν μου την πρόσκαιρον, Τούτου γε ένεκεν.

Θεοτοκίον.

Κυρίαν και Δέσποινα και Βασιλίδα κηρύττομεν, αφράστως κυήσασα, τον Βασιλέα Χριστόν, τον του σύμπαντος, Δημιουργόν και Κτίστην· Ω πάντοτε πρέσβευε, σώσαι ους έπλασεν.

Ωδή γ’ . Τους Σους υμνολόγους Θεοτόκε.

Λαός ο χριστώνυμος ηυφράνθη, ηνίκα σε είδεν εν χαρά, το Βάπτισμα αιτούμενον, όπερ λαβών Θεόκλητε, όλως αγνώς εξήρχεσι, της κολυμβήθρας μακάριε.

Ημέρας φωτός και του Κυρίου, συ γέγονας ένδοξε υιός, μετά το θείον Βάπτισμα, διο προς το μαρτύριον, γενναίως προσεχώρησας,, Χριστόν δοξάσας Θεόκλητε.

Την χάριν πλουτήσας του Κυρίου, της γης υπερείδες τα τερπνά, και έδραμες Θεόκλητε, ώσπερ διψώσα έλαφος, οδόν του μαρτυρίου σου, υπό Κυρίου ρωννύμενος.

Θεοτοκίον.

Ο μέγας Προφήτης Ησαΐας, προέφη ως Κόρη και αγνή, Θεόν αφθόρως τέξεται, Ου η αρχή επώμιος· ον Θεοτόκε πρέσβευε, ως Μήτηρ τούτου υπάρχουσα.

Κάθισμα. Ήχος δ’ . Επεφάνης σήμερον.

Την σεπτήν πανήγυριν, του Θεοκλήτου, συνελθόντες σήμερον, συνεορτάσωμεν φαιδρώς, δοξολογούντες τον Κύριον, τον ελεούντα, τους Τούτον δοξάζοντας.

Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον.

Συ μεν όλην άμωμος, αγνή υπάρχεις, εγώ δε όλως άναγνος, εκ ακαθάρτων λογισμών, παρακαλώ Σε εκλύτρωσαι, εξ έργων λόγων, και πάσης με θλίψεως.

Ωδή δ’ . Ο καθήμενος εν δόξη.

Υπεξέφυγες θεόφρον, διαβόλου τα θήρατρα, και τας τούτου βίβλους, πάσας τω πυρί παραδέδωκας, και ως σοφός ηρετίσω, τα ουράνια, παραδώσας τε όλον, σαυτόν εις την άθλησιν.

Άπαντα δεσμόν οικείων, απεβάλου Θεόκλητε, και Χριστώ προθύμως, σπεύσας εκολλήθης πανόλβιε, και μαρτυρών υπέρ Τούτου, ανεκραύγαζες· Δόξα Χριστέ τη δυνάμει Σου.

Θέλων άπαντας σωθήναι, ο Χριστός σε αφήρπασεν, εκ βυθού κακίας, και προς θείον δρόμον ωδήγησε, πρεγνωκώς την αρίστην σου προαίρεσι, συ δ’ εκραύγαζες· Δόξα Χριστέ τη δυνάμει Σου.

Θεοτοκίον.

Λύτρωσαι με των ποικίλων, πειρασμών Θεονύμφευτε, η το γένος άπαν, εκ φθοράς εκλυτρώσασα, τω υπέρ φύσιν τόκω, πανακήρατε, ίνα κράζω Σοι· Χαίρε Παρθένε Θεόνυμφε.

Ωδή ε’ . Εξέστη τα σύμπαντα.

Ο Μάρτυς Θεόκλητος, ανευφημείσθω σήμερον, ότι υπερήθλησε νομίμως, απολακτίσας την των ειδώλων πληθύν, εκδέδωκεν όλον εαυτόν, τω Χριστώ ως άμωμον, ιερείον και σφάγιον.

Υιούς Θεού γέγονας, σφαγιασθείς Θεόκλητε, υπό των τυράννων εν σταδίω· όθεν ως Μάρτυς, εν παρρησία πολλή, ικέτευε πάντοτε Χριστόν, πάσι τοις υμνούσί σε, την ειρήνην δωρήσασθαι.

Σοφίας της άνωθεν, μετά το θείον Βάπτισμα, έμπλεως Θεόκλητε εγένου· όθεν τα πάντα, περιφρονήσας καλώς, ηγάπησας μόνον τον Χριστόν, Όνπερ καθικέτευε, υπέρ πάντων πανεύφημε.

Θεοτοκίον.

Παρθένων αγλάϊσμα, και Αποστόλων κήρυγμα, πάντων των Μαρτύρων Κόρη δόξα· αύθις Οσίων παρηγορία σενή, εγκώμιον των Ιεραρχών, Συ ει Μητροπάρθενε, και ημών άσμα ήδιστον.

Ωδή στ’ . Την θείαν ταύτην.

Ο πυρ το θείον δεξάμενος, αυτού εν τη καρδία Θεόκλητος, πάντας συνήγαγεν, άσαι αυτού τα παλαίσματα, και εορτάσαι τούτου λαμπρώς την άθλησιν.

Θεόν ομού τε και άνθρωπον, τον Κύριον τρανώς ομολόγησας, και εξουθένωσας, πάσαν ειδώλων ασέβειαν· όεθν και μαρτυρίου τέλους τετύχηκας.

Ως προ του Κτίστου ιστάμενος, και θείου φωτισμού εμφορούμενος, Μάρτυς Θεόκλητε, τους υμνητάς σου πρεσβείαις σου, του σκοτασμού και ζάλης, παθώς εκλύτρωσαι.

Θεοτοκίον.

Υμνών Παρθένε τον Τόκον Σου, το χαίρέ Σοι κραυγάζω γηθόμενος, τη Θεομήτορι, Συ γαρ της λύπης απήλλαξας, το των ανθρώπων γένος, Θεόν γεννήσασα.

Κοντάκιον. Ήχος γ’ . Η Παρθένος σήμερον.

Καθαρθείς Θεόκλητε, ψυχήν και νουν και καρδίαν, δια του Βαπτίσματος, σταυρόν επ’ ώμων άρας, ήσχυνας, του διαβόλου τας μεθοδείας, ήθλησας, δια Χριστόν τον Σωτήρα· Όνπερ Μάρτυς μη ελλίπης, πρεσβεύειν σώσαι τους ανυμνούντάς σε.

Ο Οίκος.

Τους Αγίους ιδών αβλαβείς τηρηθέντας εκ της πόσεως των δηλητηριωδών φαρμάκων, των υπό σου κατασκευασθέντων, ως νουνεχής έγνως του Χριστού την δύναμιν· όθεν, τω πυρί παραδούς τας βίβλους τας μαγικάς, και αρνηθείς τα είδωλα, προσήλθες τω Χριστώ δια του θείου Βαπτίσματος, και δια του μαρτυρίου, όπερ δι’ Αυτόν γενναίως υπήνεγκας. Διο ως Μάρτυς μη ελλίπης, πρεσβεύειν υπέρ των ανυμνούντων σε.

Συναξάριον.

Τη ΚΣΤ  του αυτού Μηνός, ο Άγιος Μάρτυς Θεόκλητος ο φαρμακός, ξίφει τελειούται.Κληθείς ο Θεόκλητος προς θείαν γνώσιν, Τον καλέσαντα ως αθλητής δοξάζει. Λαμπάδιον πριν, μαγείας δούλον όντα, ως Μάρτυν Χριστέ, Θεόκλητον Σον δέξαι. Θεοκλήτου εικάδι έκτη, αυχένα χαλκός έτεμεν,

 Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Οσίου Πορφυρίου, επισκόπου Γάζης. Ω τις παρέλθη, τις δε και παραδράμη  Τον Πορφύριον, καν παρήλθεν εκ βίου;

 Τη αυτή ημέρα, Μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, των πέντε αδελφών της· Ανατολής, Φωτώς, Φωτίδος, Παρασκευής και Κυριακής, και των δύο υιών της· Φωτεινού και Ιωσή.  Ρίπτουσι την σην Σαμαρείτιν εις φρέαρ,  Την εις φρέαρ σοι συλλαλήσασαν Λόγε. Ανατολήν εύρηκε την νοουμένην, Ανατολή τμηθείσα γενναιοφρόνως. Φερνήν ταλάντων μυρίων ανταξίαν, Φωτώ φέρει σοι την κάραν φώτων Πάτερ Δώσεις έπαθλον δενδροάθλω Φωτίδι,  Δενδρώνα τερπνόν της Εδέμ Θεού Λόγε. Η Παρασκευή προς ξίφος τον αυχένα,  Έτοιμον είχε και παρεσκευασμένον. Εκ Κυριακής ουδέ του ξίφους φόβος, Του Κυρίου τον θείον εκβάλλει φόβον. Τίς ούτος ατμός εκ ζεόντων αιμάτων; Φωτεινός άρτι Μαρτυς ετμήθη κάραν. Τομεύς τραχήλων εξεγύμνου το ξίφος,  Ιωσή δε τράχηλος ου φρίττει ξίφος.

 Τη αυτή ημέρα, ο Άγιος Μάρτυς Σεβαστιανός ο δουξ, ξίφει τελειούται. Σεβαστιανώ τούτον είπω τον λόγον. Σεβάζομαί σε, την κάραν τετμημένον.

 Τη αυτή ημέρα, ο Άγιος Μάρτυς Βίκτωρ, ξίφει τελειούται. Bίκτωρ επ’ ώμοις την κεφαλήν ουκ έχων, Kείται προ της γης εκταθείς μέγας μέγα.

 Τη αυτή ημέρα, ο Άγιος Μάρτυς Χριστόδουλος, ξίφει τελειούται. Kλήσις διδάσκει τις συ, και δούλος τίνος,  Σπάθη δε Xριστόδουλε, ποίόν σοι τέλος.

 Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Αγίου Νικολάου του Κατοπινού.

 Τη αυτή ημέρα, ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης ο Καλφάς, εν Γαλατά, εν έτει 1575, ξίφει τελειούται. Πληγάς αριθμείν μη Ιωάννη θέλει  Σκηνάς δε μάλλον, ας έχει ένδον πόλος.

 Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Οσίου Σεβαστιανού του Ποσεσόνε, του Ρώσσου.

 Τη αυτή ημέρα, ο Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Σίλβεστρος ο Ολσχένσκι ο Ρώσσος, εν ειρκτή, υπό των αθέων κομμουνιστών, εν έτει 1920, τελειούται.

 Τη αυτή ημέρα, ο Όσιος και Ομολογητής, Μάρκος ο Κάλτσιου ο Ρουμάνος, εν έτει 1999, εν ειρήνη τελειούται.

Ταις αυτών αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Ωδή ζ . Ουκ ελάτρευσαν.

Μεγαλέμπορος εδείχθης παναοίδιμε, τα διαμένοντα, αντί των ώδε τερπνών, αμείψας σοφώτατα· όθεν και έψαλλες· υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει.

Νίκης ένδοξον κατά του πολεμήτορος, Μάρτυς Θεόκλητε, εδρέψω συ γαρ Χριστόν, Θεόν ωμολόγησας, Ω και εκραύγαζες· υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει.

Ως θυμίαμα ευώδες ω Θεόκλητε, Χριστώ προσέφερες, αίμα το σον ΑΘλητα, διο και γηθόμενος, πόθω ανεκραύγαζες· υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει.

Θεοτοκίον.

Ίνα πάντοτε υμνώ τα μεγάλείά Σου, Μαρία άχραντε,με καθαράν την ψυχήν, τον νουν μου εξάγνισον, και την διάνοιαν υπερύμνητε· ευλογημένη Δέσποινα, των πιστών η σωτηρία.

Ωδή η’ . Παίδας ευαγείς.

Ως Μάρτυς Θεόκλητε Κυρίου, και κήρυξ της παντουργού Τριάδος ένδοξε, πάσι τοις τιμώσί σου, νυν την θείαν άθλησιν, αμαρτημάτων άφεσιν, δοθήναι αίτησαι· τον Κύριον, υμνείτε βοώσι, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Άπαντα Θεόκλητε τα βέλη, εχθρού τα πεπηρωμένα υπεξέφυγες, ώσπερ θεοφώτιστος, και λαμπρώς κατήσχυνας, τους υπηρέτας αυτού και έψαλες· τον Κύριον, υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Νέμεις προς Χριστού ταις σαις πρεσβείαις, τους πόθω το ιερόν σου νυν μαρτύριον, ύμνοις τε γεραίρουσιν, άφεσιν Θεόκλητε, αμαρτημάτων ένδοξε, προφρόνως ψάλλουσι· τον Κύριον, υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Θεοτοκίον.

Ίαμα ψυχής μου και του νοός μου, υπάρχει η κλήσίς Σου πανάχραντε, μόλις γαρ Σον όνομα, επικαλούμαι άπασαι, εκ θλίψεις εκδιώκοντα, και λογισμών η πληθύ· πανύμνητε, ευλογημένη Μαρία, όθεν Σε υμνούμεν, ως του Θεού Μητέραν.

Ωδή θ’ . Άπας γηγενής.

Έσπευσας Χριστώ, πρόσειξαι Θεόκλητε, θυσίαν άμωμον, αίμά σου το τίμιον, αντί της χάριτος, ην Σοι δέδωκε· δι’ ης Αυτόν εγνώρισας, Θεόν και άνθρωπον· όθεν Μάρτυς, πάντοτε ικέτευε, υπέρ πάντων ημών των υμνούντων σε.

Ρει τα επί γης, ως ρους ο ποτάμιος, συ δε ηγάπησας, μόνον τα ουράνια, άπερ απέλαβες νυν Θεόκλητε, παρεστηκώς τω βήματι του παντοκράτορος, μετ’ Αγγέλων, και Μαρτύρων Τάγμασι, δι’ ημάς τον Θεόν ιλεούμενος.

Μέμνησο αεί, των πόθω τιμώντων σε, και τα εφύμνια, άπερ κατά δύναμιν, προσάγομέν σοι, ομού συνάδοντες, πρόσδεξαι Μάρτυς ένδοξε, και διαφύλαττε, εκ κινδύνων, πειρασμών και θλίψεων, ως πλουτών παρρησίαν προς Κύριον.

Θεοτοκίον.

Δέχου τας ημών, πρεσβείαις πανάχραντε, και εξιλέωσαι, τον Υιόν Σου πάναγνε, και γαρ οι πάντες εξαμαρτάνωμεν, μυριοτρόπως πάντοτε, και παροργίζωμεν· τούτου θείαν όντως αγαθότητα· Συ γαρ πάντων ημών ει μεσίτρια.

Εξαποστειλάριον. Γυναίκες ακουτίσθητε.

Αθλήσας ανδρικώτατα, τον Νέρωνα κατήσχυνας, και τον διάβολον άμα, τον ευρετήν της κακίας, και στέφανον απείληφας, παρά Χριστού τον άφθαρτον, Θεόκλητε μακάριε, και τον μισθόν εκομίσω, παρά του πάντων Δεσπότου.

Θεοτοκίον.

Μαρία Μήτηρ του Χριστού, δοχείον του Πνεύματος, Πατρός ανάρχου θύγατερ, Βασίλισσα των Αγγέλων, Αγίων Πάντων το τερπνόν, και θείον αγαλλίαμα, ημών δε καύχημα πέλεις, και προστασία και σκέπη, και προς Θεόν μεσιτεία.

Αίνοι. Ήχος πλ. δ’ . Ω του παραδόξου θαύματος.

Ω του παραδόξου θαύματος, τον πρώην όντα εχθρού, υπηρέτην και είλωτα, ο Χριστός εφώτισε, και σοφώς προσεκάλεσε, δια θαυμάτων, προς την Ορθοδόξον, πίστιν ασμένως ην, και προσεδέξατοντο και ωμολόγησεν, ευθαρσώς ενώπιον των ασεβών, ο κλεινός Θεόκλητος, ον μακαρίσωμεν. (Δις)

 Μάρτυς του Χριστού αοίδιμε, μετά Αγγέλων συνών, και Μαρτύρων τοις Τάγμασιν, αεί αυλιζόμενος, και φωτί ελλαμπόμενος, τω απροσίτω και αγαλλόμενος, τους την σην μνήμην πανηγυρίζοντας, ρύσαι πρεσβείαις σου, εκ παντοίων θλίψεων και πειρασμών, έχεις παρρησίαν γαρ, προς τον Φιλάνθρωπον.

 Άθλα τα σα προσενήνοχας, και τους δεινούς αικισμούς, και θερμήν αυταπάρνησιν, και σον αίμα ένδοξε, τω Χριστώ προθυμώτατα· Ούτος δε αύθις, την επουράνιον,

σοι Βασιλείαν αντεδωρήσατο, και εστεφάνωσεν, ηθληκότι άριστα· Ω εσαεί, πρέσβευε υπέρ ημών, θερμώς Θεόκλητε.

Δόξα. Ήχος πλ. α’ .

Δεύτε, των πιστών η ομήρυρις, την ετήσιον μνήμην του Αθλοφόρου Μάρτυρος Θεοκλήτου πανηγυρίσωμεν, γεραίροντες αυτόν. ούτος γαρ θεόθεν εμπνευσθείς, ηρνήσατο τα είδωλα, και τας μαγικάς βίβλους τω πυρί παρέδωκεν· υπερφιλήσας δε τον Χριστόν, και μαρτυρήσας υπέρ Αυτού, υπό του Νέρωνος την κεφαλήν ετμήθη· και ήδη στεφηφόρος παρίσταται εν ουρανώ, πρεσβεύων τω Κυρίω, υπέρ των ψυχών ημών.

Και νυν. Θεοτοκίον

Ναός και πύλη υπάρχεις, παλάτιον και θρόνος του Βασιλέως, Παρθένε πάνσεμνε, δι' ης ο λυτρωτής μου Χριστός ο Κύριος, τοις εν σκότει καθεύδουσιν επέφανεν, Ήλιος υπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων ους έπλασε, κατ' εικόνα ιδίαν χειρί τη εαυτού. Διο Πανύμνητε, ως μητρικήν παρρησίαν προς αυτόν κεκτημένη, αδιαλείπτως πρέσβευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Δοξολογία Μεγάλη και Απόλυσις.

Πηγή http://voutsinasilias.blogspot.gr/2014/02/26.html και http://www.orp.gr/?p=9944

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ